16/6/2007 - SADECE SUS

Sus ve dinle

Ne bir tek cümle söyle

Ne de bir mimik belirsin yüzünde

Bak öyle anlamsız gözlerime

Bir mana arama

Duyguda bulamazsın bu boşlukta

Ne kaygı, ne acı ne de bir acaba

Yok bir süredir bu kara durakta

Uyu izle sana yansıttığını

İşle hücrelerinin parmaklıklarına

Yabancı değil ne de olsa sana

Duruşuna!

Kayboluşuna!

Adımına!

Bağır şimdi bağırabildiğin kadar

Sen kadar sesin

Sesin kadar sensin

Nasıl anlamsız değil mi?

Bir labirentte saklı

Peynirin peşindeki fare kadar

Değersiz sanki

Sanki yoksun

Ya da hiç olmamışsın

Asırlar bahsetmeyecek senden

Havaya bıraktığın sesinden

Yapraklar düşüyor, tek mevsimlik ömürleri

Devinimle her baharda yeni yapraklar yeşerdi

Şimdi yemyeşil dalları

Ama bilemezsin kaç bahçenin

Ağacı bugün yapraksız kaldı

Durma konuş şimdi

Bir iki heyecan rengi boya

Sonra ızdıraplı duygular sar kağıda

Koca bir fiyonk iliştir üzerine

Caf caflı kağıtlar sar bedene

Bil ki tüm hediyeler beyazdır aslında

Kadrajına dokunan renkler

Albüm sayfalarından sana bakar

Nefes aldıkça

Sen sustukça hayat konuştukça

Her gün film sahnesi gibi

Kayda geçiyor ben yoruldukça…

12/5/2007 - Devrik Cümle Ezgisi

İmla hatası gibiydi yaşamak
Ne virgül doğru yerinde
Ne de nokta düşmüş son imlece
Sıralanmış ardı ardına
Durağı eksik, ezgisi bozuk
Kafiyesiz ünlemler içine
Oysa bir parantez içi yeterdi
Noktası konmuş hüzünbaz akşamdan geriye
Sus sesim, bakraç dolu
Kapasanda elinle, akışkandır
Bulacak nasıl olsa yatağını yine
Şimdi dizgisi çekilmiş baskıda atıyor kalp
Renk ayrımı hazır
Cümleler soluğunda
Kavgalar boğazında
Tüm bunları
Uyanmadan önce gizli bir düş eşliğinde
Okumak düşer
Devrik cümlelerin iniltilerini sabah seherinde.

5/5/2007 - Düş Gülüş...

Kayda geçmemiş zamanlar,

 silik yüzlü siluetler çatlamış toprak gibi dökülüyor üzerime.

Sanki bir çığ, sanki yüksek ses ile birlikte

 dökülüyor toprakla zaman yan yana gülüşmelerime.

Bir delinin günlüğü belki patlayan kahkaha,

ardından sağanak yağmurlar bırakacak  gözlerimden oysa.

Mürekkep dağılacak beyaz sayfa üzerinde,

ebruli bir gökkuşağı olacak kayda geçmeyen gecenin sessizliğine.

Sabaha düş biriktirmeli zaman her neyse,

yaa tüm bunlar düş, düşler birer gerçekse...

22/4/2007 - Gül Çocuk...

Işıklar yanıyor her yanda uçsuz bucaksız,

bir çocuk ağlıyor hıçkırıklarla ışıkların ardında.

Oysa daha tanışmamıştı bu karanlıklarla.

Yanıyordu tüm ışıklar odalarda, deliyordu zifiri gecelerin gölgesini.

Gözlerine bulaşmıştı bir kez hüznün çiçekleri,

büyüyecekti yeni gelen günle kol kola koyun koyuna belki de.

Işıklarla yine oynar mısın gözleri güleç bebe.

Toprağına bir yudum umut eksem,

gözlerine bir damla sevinç işlesem yeter mi sanırsın

şizofren akşamlarımı aydınlatmaya.

Ben karanlıklarda kalabilirim çocuk,

büyüme kal olduğun yerde, ben büyürüm senin yerinede.
Gül çocuk, ne olur gülsene bize...

22/4/2007 - Çığlık

Durduğum yer, baktığım ayna, gördüğüm bu yüz

silikleşti zamanın karşısında.

Adımlarım izleniyor ve beklentiler kurdeşenler döküyor

yabancılaşmış bedenin parçalarına.
Bakan göz görmez oldu sırı döküldü aynanın,

çırılçıplak ruh bıçak ucunda bileniyor zamana.

Ne yanı tutsam elimde yarım bir parça yarına emanet
ve yarın geç resme dokunmaya,

oysa puzzelin parçaları dağılıyor avucumda.
Ter damlıyor avuçlarımdan rengi mora çalan,

düşen her damla bir rengi çalıyor parçalarımdan.

Siyah beyaz bir film perdede oynayan doğum ve ölüm arasında,
sessizlik var havada

herhalde bir çocuk ağlamaya başladı bir odanın ortasında.

Hoş geldin sende çocuk kostümlerini giy

ve seçilen rolü başla oynamaya.
Kaset başladı sarmaya senin filminde başrolü kaptırmamalısın,

bunu sakın unutma...